من و نازی

سلام

2012-01-18T11:45:00.000+03:30

باید این‌طور گفت که چیزی تغییر کرده. توضیح اما مطلقن لازم نیست.
وقتی چیزی قابل توضیح نیست سوال کردنش مزحک است. اگر بتوانی بفهمی، می‌فهمی و اگر نشود فهم کرد توضیح هم کمکی نمی‌کند این‌جور وقت‌ها. نه! سوال نمی‌کنم. جواب هم نمی‌دهم. فقط نگاه می‌کنم "و خوب می‌دانم، سال‌هاست که مرده‌ام".
این قشنگه، گوش بده:

موسیقی فیلم/ آلبوم حال استمراری/ گروه ۱۲۷

از اعماق تاريخ - چاه بابل

2011-09-27T10:34:00.001+03:30

"در گوشه‌ي ديگري از جهان، «واقعيت» موضوع مناقشه‌ي گروهي از نقاشان اروپايي بود با تني چند تن از نقاشان چيني. نقاشان اروپايي كه براي تزيين كاخ خاقان به چين رفته بودند، ايستاده بودند مقابل منظره‌يي كه به شيوه‌ي شرقي‌ها بدون استفاده از پرسپكتيو نقاشي شده بود. اروپاييان مي‌گفتند: «براي نشان دادن فاصله بايد درخت‌هايي را كه دورترند، كوچكتر كشيد تا منظره واقعي باشد. و چيني‌ها پاسخ مي‌دانند: «نشان دادن فاصله در جايي كه هيچ فاصله‌يي وجود ندارد (يعني سطح تابلو) به دور از واقعيت است.»"

چاه بابل/ رضا قاسمي

پي‌نوشت:...

بوف کور

2011-03-29T00:10:00.000+04:30

«در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عمومن عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند (زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی به‌وسیله افیون و مواد مخدره است) ولی افسوس که تاثیر این گونه داروها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می‌افزاید».

...

2011-01-27T23:27:00.003+03:30

"...دلم برای تو دل‌تنگ می‌شود"

Amelie

2011-01-19T23:12:00.000+03:30

در سوم سپتامبر 1973، در ساعت شش و بیست و هشت دقیقه و سی و دو ثانیه بعد از ظهر، مگسی با قدرت پرواز 14670 بال در دقیقه، در خیابان رو سنت وینسنت در مونتمارتره به زمین نشست. در همان لحظه باد، دو لیوان روی رومیزی یک میز در تراس یک رستوران در همان نزدیکی را به طور شگفت انگیزی، بدون اینکه کسی متوجه شود، به رقص درآورد. در همین حین، در پاریس، بلوار ترودین، پلاک 9، طبقه پنجم، اوگن کولر نام دوستش که به تازگی از تشییع جنازه اش بازگشته بود را از دفترچه تلفنش پاک کرد. در همان لحظه، یک اسپرم با یک کروموزوم ایکس، متعلق به رافائل پولان، به تخمدان زنش، آماندین رسید. 9 ماه بعد، امیلی پولان متولد شد.

black bird flying

2011-01-18T12:24:00.003+03:30

...She said: Hello world

"زنی تنها در آستانه‌ی فصلی سرد"

2010-12-28T16:48:00.000+03:30

فردا به روايت شناسنامه روز تولد تو...
هشتم دي‌ماه
آرزو مي‌كنم هشتم دي‌ماه هيچ سري بالاي دار نره. آرزو مي‌كنم هيچ حكم كثيف و شيادانه‌اي توسط هيچ قاضي شرور و فاسدي براي هيچ انساني بريده نشه. آرزو مي‌كنم...آزادي...

واگويه

2010-12-25T14:04:00.000+03:30

...و نوشت:
"بمژگان سيه كردي هزاران رخنه در دينم
بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا اي همنشين دل كه يارانت برفت از ياد
مرا روزي مباد آندم كه بي‌ياد تو بنشينم"

نازی‌نامه

2010-12-08T13:19:00.001+03:30

ما دیدیم مسعود انگار قصد ظهور ندارد، خودمان هم کمی مجبور بودیم بپیچانیمش، این شد که راه افتادیم و محض خالی نبودن عریضه یک زنگی هم باز بهش زدیم که می‌دانستیم جواب نخواهد داد، طبق معمول.

قرار این بود که به محض رسیدن اول خدمت حضرت دوست برسیم جهت عرض ارادت خیلی زیاد. یک جورهایی یعنی این که مقصود شمایی و باقی بهانه نیستند ولی خب باز هم اصل شمایی. بعد مثل بچه‌های خوب دست خانوم نازی را نگرفتیم و رفتیم بابلسر. توضیح این که خانوم نازی ما را دعوا می‌کند در ملع عام دستشان را بگیریم. نشستیم در یک پارک بلواری خلوتی و پیشکش‌های ایشان را تقدیم کردیم، باشد که خوششان بیاید. بعد حضرتشان یک کیف خوشگلی همراه داشتند که خب به دلیل کوچک بودن نصف وسایل وسایل جدید هم در آن جا نمی‌شد (ما همیشه سعی کردیم در این یک مورد در حد وسعمان تلاش کرده باشیم که البته کل دنیا هم ناقابل است.). این شد که کیف ایشان و کوله بنده دست به دست شد، (بمیرم، بار بچه‌ام سنگین شد). بعد مقداری گفتمان کردیم و دوباره راهی شدیم که برویم. چند روزی را من در بیت مح-ران‌ها بودیم (که دمشان گرم و سرشان خوش باد، کلی زحمتشان دادیم و کلی از دیدارشان مشعوف گشتیم) و بانو هم چند باری آمدند رفتیم بیرون و چند باری هم قدم بر دیدگان ما گذاشته از آستانه به داخل آمدند. تازه‌اش هم کلی ما را خجالت زده کردند با تحفه‌های همراهشان. داستان آن کیف خانوم نازی را می‌گفتم. ما همان وقت چشممان کیف را گرفت. فردا اس‌ام‌اس دادیم که کیف‌تان چقدر خوشگل است! بعد دیدیم جوابی نیامد چک کردیم دیدیم اکهی! شارج تمام شده. گفتیم باران می‌شود ما را شارج کنی؟ شارج کرد دوباره اس‌ام‌اس دادیم کیفتان چقدر خوشگل است! این بار اس رسیده را هم جواب ندادند (کلن عادت دارند). بعد با هم رفتیم بیرون و این‌ها و گفتیم آن اس رسید که از کیفتان درش تعریف کرده بودیم. تایید کردند! گفتیم خب تابلو یعنی ما چشممان آن را گرفته! حتمن باید مستقیم بگوییم؟ بعد ایشان تایید کردند که باشد می‌دهیم بهت اما مواظبش باشی‌ها. هییییی!

بعدها کیف خوشگلشان را دادند به ما و ما یک حوله هم از ایشان درخواست کردیم چون خودمان فراموش کرده بودیم بیاوریم و کل دستمال کاغذی‌های مح-ران‌ها تمام شد از سر همین. روز یکی مانده به آخر حوله را هم آوردند و ما پس ندادیم. یک اخلاق بدی (یا شاید حتی خوبی) که داریم این است که وسایل استفاده شده توسط بانو را خیلی دوست داریم. دست خودمان هم نیست. خلاصه بعدها ما فهمیدیم ای‌داد. این کیف عزیز دردانه خانوم نازی بوده و ما بین عاشق و معشوق حایل گشتیم با این درخواست. کلی خودمان را فحش دادیم و این‌ها. با این وجود هر وقت بیرون می‌رویم کیف را همراه خودمان می‌بریم گردش و کلی باهاش لذت می‌بریم از زندگی و این‌ها.

کبریت‌های بی‌خطر

2010-12-04T13:20:00.002+03:30

میانگین
۴۰ عدد
در یک قوطی

موزیک برای چشم‌هات

2010-11-14T16:32:00.005+03:30

Download: Everybody's Fool

Perfect by nature

Icons of self indulgence
Just what we all need
More lies about a world that

Never was and never will be
Have you no shame? Don't you see me?
You know you've got everybody fooled

Look here she comes now
Bow down and stare in wonder
Oh how we love you
No flaws when you're pretending
But now I know she

Never was and never will be
You don't know how you've betrayed me
And somehow you've got everybody fooled

Without the mask, where will you hide?
Can't find yourself lost in your lie

I know the truth now
I know who you are
And I don't love you anymore

It Never was and never will be
You don't know how you've betrayed me
And somehow you've got everybody fooled

It never was and never will be
You're not real and you can't save me

Somehow now you're everybody's fool

پی‌نوشت: من بسیار این خانوم را دوست دارم. بسیار شبیه توست. پوست‌اش.

موسیقی برای چشمات

2010-11-04T23:13:00.000+03:30

Download: Evanescence - My Immortal

I'm so tired of being here
Suppressed by all of my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
Because your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream i'd fight away all of your fears
And I've held your hand through all of these years
But you still have all of me

You used to captivate me
By your resonating light
But now i'm bound by the life you left behind
Your face it haunts my once pleasant dreams
Your voice it chased away all the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream i'd fight away all of your fears
And I've held your hand through all of these years
But you still have all of me

I've tried so hard to tell myself that you're gone
And though you're still with me
I've been alone all along

ا.ن تنها یک نفر به نام ا.ن نیست

2010-10-18T12:12:00.000+03:30

ما هر کدوم به نوبه ایی ج.ا های کوچک و بزرگ ایم مثلن من که دیکتاتورم تو که تغیرپذیر نیستی و دوستت که فکر می کنه می تونه برای تو بهتر تصمیم بگیره و دوست من که حریم خصوصی منو رو نمی فهمه ...

a broken cup

2010-10-13T23:16:00.001+03:30

عصبی بودم. فنجانی که بهم داده بودی افتاد از دستم. لبه‌اش پرید. روش ترک برداشت.

موزیک، برای زیبایی چشم‌هات

2010-10-02T20:31:00.002+03:30

"Sorrow"

«اندوه»

The sweet smell of great sorrow lies over the land.

بوی خوش، اندوه طویلی بر زمین می‌گستَرَد

Plumes of smoke rise and merge into the leaden sky:

حلقه‌های دود برمی‌خیزند و در آسمان سربی درهم می‌آمیزند

a man lies and dreams of green fields and rivers,

مردی خوابیده و خواب کشتزاران سبز و رودها را می‌بیند

but awakes to a morning with no reason for waking.

اما در بامداد، بی‌هیچ دلیل برای برخاستن، بیدار می‌شود

He's haunted by the memory of a lost paradise

او مونس خاطره‌ی یک بهشت گم‌شده است

in his youth or a dream, he can't be precise,

دقیقن نمی داند. در جوانی‌اش بوده و یا در رویا

he's chained forever to a world that's departed,

تا ابد به دنیای گذشته زنجیر شده

it's not enough,it's not enough.

این کافی نیست، این کافی نیست

His blood has frozen & curdled with fright,

خونش یخ زده و از ترس لخته شده

his knees have trembled & given way in the night,

زانوانش لرزیده و در شب از پا افتاده بود

his hand has weakened at the moment of truth,

در لحظه‌ی حقیقت دستانش سُست

his step has faltered.

گام‌هایش متزلزل بود

One world, one soul,

یک دنیا، یک روح

time pass, the river roll.

زمان می‌گذرد، رود می‌غلتد

And he talks to the river of lost love and dedication,

و او با رود از عشق گمشده و ایثار می‌گوید

and silent replies that swirl invitation.

و پاسخ‌های خاموشی می‌شنود که خواهش را برمی‌آشوبند

Flow dark and troubled to an oily sea,

و تیره و گل‌آلود به دریای چرب می‌ریزند

a grim intimation of what is to be.

اشارتی شوم از آن‌چه باید روی دهد

There's an unceasing wind that blows through this night.

بادی بی‌پایان از درون این شب می‌وزد

And there's dust in my eyes, that blinds my sight,

و خاکی در چشمانم می‌ریزد که کورم می‌کند

and silence that speaks so much louder than words,

و سکوت که بس رساتر از کلمات سخن می‌گوید

of promises broken.

از پیمان‌های شکسته.

ترجمه از م.آزاد/ فرخ تمیمی

متاسفانه ترجمه چیز خیلی جالبی نیست (خیلی خیلی کم دست بردم در ترجمه. مثلن دو جا فعل تکراری را حذف کردم). اما خود موزیک را دریابید...

Download: Pink Floyd/ 1987/ A momentary lapse of reason/ 10. Sorrow 8:46

خبر کوتاه بود

2010-09-29T19:25:00.003+03:30

غزلِ ناتمام...

"به هر تار جان‌ام صد آواز هست

دریغا که دستی به مضراب نیست.

چو رویا به حسرت گذشتم، که شب

فرو خفت و با کس سرِ خواب نیست.

..."

احمد شاملو/ ۱۳۳۹

"حاج بابا رفت"

یک sms کوتاه. می‌دونستم نباید زنگ بزنم. اما چاره‌ای هم نبود. انتظار جواب هم نبود. حتی این‌که گوشی را با خودت برده باشی. در مورد smsها هم همین بود.

چیزی نبود که در موردش فکر نکرده باشد کسی. چیزی نبود که انتظارش را نداشته باشد کسی. مثل همه‌ی موارد دیگه کار می‌کشید به قضاوت‌های "شاید اگه برود راحت‌تر باشد" و...، از خودم می‌پرسم کسی حق دارد همچین حرفی را بزند؟

چند وقت پیش خبری را خواندم در مورد پیرزنی (در یکی از ممالک اروپای غربی، یادم نیست کجا) که با همکاری پسر و عروس‌اش تصمیم به تمام کردن می‌گیرد. پیرزن گویا معتقد بوده تا الان به هر چی خواسته رسیده و دیگه آرزویی ندارد. می‌خواهد تا زمانی که توانایی‌هاش رو از دست نداده خداحافظی کند. بسیار مسن اما سالم بوده. چه کسی حق قضاوت را در مورد پیرزن داشته؟ قطعن هیچکس. فقط کسانی که با پیرزن زنده بودند و زندگی کرده بودند، کسانی که می‌خواستند و خواسته می‌شدند به او برای رسیدن به مقصدش کمک کرده بودند.

کسی رد نمی‌کند که ما به پیش قضاوت آلوده‌ایم. و شاید «ما»ی این نقطه از دنیا بیشتر. جبر جغرافیایی‌ست شاید! بارها در مورد این موضوع فکر کرده‌ام. این که جایگاه من کجاست؟ همیشه می‌خواستم این زمان کنارت باشم. تنها نباشی. تنها نه با شی...

مثل همیشه مقاومی. مثل حاج بابا.

هیچ چیز ملاک هیچ چیز نیست. نیازی به هیچ ملاکی نیست. صفت‌ها بی‌هوده‌اند. حرف‌ها بی‌هوده‌اند. آدم‌ها صفت نیستند. زندگی‌ها صفت نیستند. زندگی‌ها زندگی‌اند. آدم‌ها زندگی‌اند. آدم‌ها بی‌هوده نیستند.

شبانه

"وان را که خبر شد، خبری باز نیامد"

سعدی

"آن که دانست، زبان بست

وان که می‌گفت، ندانست...

چه غم‌آلوده شبی بود!

وان مسافر که در آن ظلمتِ خاموش گذشت

و برانگیخت سگان را به صدای سُم اسب‌اش بر سنگ

بی که یک دم به خیالش گذرد

که فرود آید شب را،

گویی

همه رویای تبی بود.

چه غم آلوده شبی بود!"

احمد شاملو/ آذرِ ۱۳۴۰

جنایت و مکافات

2010-09-17T22:16:00.000+04:30

تلویزیون خونه مادرم اینا رو روشن کردم. زدم شبکه چهار. سی‌ثانیه از سریال رو که دیدم (یه مرد جوون با لباسای مندرس و یه تبر تو دستش) گفتم جنایت مکافاته؟!
یعنی جدی جدی سی ثانیه‌ها. شایدم کمتر. یه نما بیشتر نبود.
بعدش کلی با خودم حال کردم.

بهتر

2010-09-15T22:26:00.000+04:30

بهتره چشمام رو ببندم، خودم رو بخوابونم.
بهتره بیدار نمونم.

Take a deep Grass

2010-09-05T00:50:00.003+04:30

این نیست که پینک فلوید بدون وهم درک نشه. پاهات رو که بذاری تو جریان آب و لذت ببری یه حس خوبه. شناور بودن تو دل اقیانوس وسیع و عمیق یه حس خاص.
بهمن از سایز کوچکش برام حکم یه دود نوستالوژیک رو داره. اگه اثرات تخریبیش انقدر واضح و سریع نبود شاید هنوزم همون رو می‌کشیدم. بعد از بهمن دیگه چیز ثابتی پیدا نکردم. که البته مهم هم نیست.
پینک فلوید خوبه. زندگی، میشه باهاش زندگی کرد.پینک فلوید از درونت اتفاق می‌افته و اطرافت پخش میشه. به خاطر همین نباید وهم‌زاها رو فراموش کرد. چیز مهمی از دست میره بدون این ترکیب.

6. Wearing The Inside Out (6:48)

روشنایی‌های شهر

2010-09-04T00:52:00.001+04:30

چه حس گریه‌ی لعنتی‌ایه امشب.
تف: عمو زنجیر باف/ عنکبوت بی‌انصاف.
می‌بینی وضعمون رو چاپلین؟

Gloomy Sunday

2010-08-30T21:36:00.002+04:30

یکشنبه‌ی غم‌انگیز رو دیدم. شبیه گریه‌ی بدمستی...

2010-08-27T22:12:00.004+04:30

"دوست دارم به دورترین جای ممکن روی کره زمین کوچ کنیم... نمی‏دانم چرا اینقدر مردم فراری شده‏ام؟ از عرف و سنت و قید و بند به طرز وحشتناکی متنفر شده‏ام!!! دلم پرواز بی‏دغدغه و بی‏هدف در اوج آسمان‏ها می‏خواهد.... پروازی که برایم مقصد و مسیر تعیین نکنند، که نگویند اگر از این راه رفتی سقوط می‏کنی و از آن راه رفتی به فلان ‏جا می‏رسی....! که خودم کشف کنم این مسیر به کجا می‏رسد... و بی‏نهایتم را ذره ذره بیرون بکشم! که بارها شده است از ترس جامعه، خانواده، فامیل، دوست، همسایه و.... بی‏نهایتم را درونم کشتم! و بارها شده است دلم می‏خواست لـ.ـخت و عور میان علف‏ها بخوابم.... یا قبل از طلوع آفتاب، روی پشت‏بام خانه چهارزانو فارغ از فکر این و آن بشینم و به آسمان نیمه تاریک زل بزنم! ولی این‏ها همه قانون دارد، عرف دارد، قبح دارد... و من در زمینم، در کائناتم، در جهانی که برای من خلق شده است تا در آن زندگی کنم، چقدر محدودم....!
چقدر محدودم که تخطی کردن از روش نیاکان، مرا گناهکار می‏کند. که بیرون زدن از چهارچوب دیـــن، مرا طرد می‏کند. که بدون ازدواج و ثبت و برگه بازی‏های مرسوم، نمی‏توانم با عشقم قدم بزنم و او را ببوسم و در آغوش بکشم.... که همیشه باید نگران احساسم باشم، نگران بوسه‏های گاه و بی‏گاهم و نگران دستی که میان انگشتانم قفل کرده‏ام و قلبی که با هیجان می‏زند که مبادا احساسم لو برود! من چقدر محدوم که حتی اگر یک شوهر رسمی و مکتوب در هزار دفترخانه رسمی و از زیر نظر هزار فامیل صاحب نظر گذشته داشته باشم، باز اوضاع فرقی نمی‏کند... و زیر نقاب رفتن‏های متوالی پیش چشم این آن و آن، خسته‏ام می‏کند"*
*از وبلاگ «روزانه‌های یک دوشیزه»

موزیک بازی

2010-08-23T21:44:00.002+04:30

"تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من/ همچو چراغ می‌جهد نور دل از دهان من"
مولانا/ غزلیات شمس
صدای آسمانی یادتون میاد، حامد بهداد رو موتور می‌گفت: "ببین می‌خوام ببرمت پیش یه صدای آسمونی."
بهمن قبادی/ کسی از گربه‌های ایرانی خبر ندارد
دلم نمیاد یه دفعه کل آهنگ‌هاش رو بذارم. البته قطعن اگه بخواید با یه گوگل کردن ساده به مقصود می‌رسید. ولی دوست دارم اینجا ذره ذره باشه.

"تاج من است دست تو چون بنهیش بر سرم/ طره توست چون کمر بسته بر این میان من"

آخر این که گوش کنید موزیک رو: رعنا فرحان/ تا تو حریف جان شدی
Ra`na FarhanـSince You've Been Mine

"آنان که دست و پای تو را بند کرده‌اند/ ما را اسیر قحطی لبخند کرده‌اند"*

2010-08-08T22:39:00.002+04:30

شنبه/ 1389.05.16/ اعتصاب/ خمیازه/ (زیر چکمه‌های فرمانده)
06:00 از خواب بیدار شدم. پنج دقیقه...سعی کردم بخوابم. می‌خواستم از اول صبح چیزی نخورم. آخرین بار دیشب آب و غذا خورده بودم. رفتم سر یخچال. یه لیوان آب، یه هلو. لباس پوشیدم، خونه رو جمع کردم. با این وضعیت آب پادگان مجبور بودم آب بخورم. هفته پیش یکی از بچه‌ها یه لیوان شربت بهم داد و گفت آبش رو جوشونده، باز شکم درد گرفتم.
امروز رو قراره چیزی نخوریم. اعتصاب برای حمایت از اون 17 نفر. حمایت مجازی.
از همون اول صبح بیشتر از همیشه گشنم شد. خود همین فکر که قراره چیزی نخوری گرسنه‌ات می‌کنه. چند روز از اعتصاب غذاشون می‌گذره؟ یادم نمیاد. از دوشنبه شروع شد. دوشنبه یه روز، سه شنبه دو روز، چهارشنبه سه، پنج شنبه چهار، جمعه پنج، شنبه شیش، یکشنبه هفت، دوشنبه هشت، سه‌شنبه نُه، چهارشنبه ده، پنج‌شنبه یازده، جمعه دوازده، شنبه سیزده. سیزده روز. درست حساب کردم؟ تاریخ...تقویم...زمان رو گم کردم. یادم نمیاد یک هفته بود یا دو هفته؟
صبح فرمانده که وارد میدان صبحگاه شد هنوز نیروها سرجاشون وانساده بودن. کادر رسمی...گند زدن برادران. ماه رمضون برنامه‌ها سبک میشه. روزه‌داری بدن رو ضعیف می‌کنه. وقتی یه روز چیزی نخوری ضعف می‌کنی. وقتی سیزده روز غذا نخوری چی؟ پشت‌بند هم اعتصاب کنی. اعتصاب غذای تَر. بعدتر حتی اونم نخوری. کمک‌های پزشکی رو هم قبول نکنی.

شنبه/ 1389.05.16/ اعتصاب/ (ظهر)
یعنی راستی راستی داشتم می‌رفتم غذاخوری. قاشق هم از اتابک گرفتم. نزدیکای سالن یادم افتاد قرار نیست امروز چیزی بخورم. غذا رو دادم به میثم. پرسیدم سیگار داری؟ گفت آره. گفتم زود غذاتو بخور.
باز پرسید چرا نمی‌خوری؟ روزه‌ای؟
لبخند زدم و گفتم نوچ.
کار کثیفیه وقتی عملت از زاویه خودشون براشون توجیه داره، از رضایت اشتباهشون کیف کنی.
دوباره گفتم زود بخور بریم یکی بزنیم.
سر درد دارم. شکم هم...

شنبه/ 1389.05.16/ اعتصاب/ (بعد از ظهر)
سرم درد می‌کنه. می‌خوابم.

شنبه/ 1389.05.16/ اعتصاب/ (عصر)
به هر مصیبتی بود خوابیدم. سر شیش، ساعت یه بوق زد.صبر کردم...شیش و پنج دقیقه بلند شدم...شیش دقیقه به میثم گفتم اون بیسکوییت رو میاری؟...هفت دقیقه اولیشو گذاشتم تو دهنم...بعدش چایی.
تو خوبی عزیز من؟اعتصاب سخته؟ غذا نخوردن؟ آب نخوردن؟
من ع.ا امینی برادر مجید توکلی‌ام.

شنبه/ 1389.05.16/ اعتصاب/ پُست/ سیگار (هشت تا ده شب)
"اگر که بیهوده زیباست شب
برای که زیباست شب
برای چه زیباست شب"؟

*: عنوان مصرعی از غزل علی اکبر یاغی‌تبار است. در اینترنت خیلی نمی‌شود در موردش پیدا کرد. غزل‌هایش را هم خیلی وقت است گم کرده‌ام که از روی آن بنویسم. یکی از غزل‌ها را در وبلاگ زاغ سیاه پیدا کردم که البته کامل نیست. در خزه یک نقد و در شاعرانه‌ها یک نقد دیگر هم هست. نکته این که نقدها مهم نباشند حداقل می‌شود تکه‌های شعر یاغی را خواند.

اعتصاب

2010-08-07T01:27:00.000+04:30

ما شنبه رو اعتصاب غذای خشک می کنیم و هدفمون هم همراهی با زندانی هایی که اعتصاب غذا کردن در این شرایطی که دستامون خالی یه تنها کاری که از ما بر میاد اطلاع رسانی یه و همراهی با اونها حتی یک روز

تکرار می کنم

2010-08-05T20:08:00.003+04:30

"چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری"
-شاملو

من خیلی دوسش داشتم شما چطور؟!:)

انگار مادرم گریسته بود آن شب

2010-07-28T18:00:00.002+04:30

"غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پياده آمده‌ بودم، پياده خواهم رفت"

با این دلم می‌خواد گریه کنم. دلم می‌خواد...گریه کنم.

کاملش رو اینجا بخونید.

گفت و گو

2010-07-23T22:06:00.000+04:30

"گفتند:
«ـ نمی‌خواهیم،
           نمی‌خواهیم
                        که بمیریم!»
گفتند:
   «ـ دشمن‌اید!
          دشمن‌اید!
         خلقان را دشمن‌اید!»"

بیا...، من دستم نمی‌رود برای یک نفر چای دم کنم.

2010-07-13T00:34:00.000+04:30

Dance with me

2010-07-10T13:27:00.001+04:30

قطار مي‌رود
تو مي‌روي
تمام ايستگاه مي‌رود
و من چقدر ساده‌ام
كه سال‌هاي سال
در انتظار تو
كنار اين قطار رفته ايستاده‌ام
و همچنان
به نرده‌هاي ايستگاه رفته
تكيه داده‌ام
*شعر از قیصر امین‌پور

اسمشو چی می ذاری؟

2010-07-07T17:00:00.004+04:30

فوتبال، کشتی، شنا

2010-06-18T18:33:00.000+04:30

پس تنها کسی که ندیدی من بودم؟

دیالوگ

2010-06-06T23:25:00.000+04:30

ـ حالا هر چی

یکم موسیقی فقط

2010-05-31T22:44:00.001+04:30

COMING BACK TO LIFE

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Where were you when I was burned and broken
While the days slipped by from my window watching
Where were you when I was hurt and I was helpless
Because the things you say and the things you do surround me
While you were hanging yourself on someone else's words
Dying to believe in what you heard
I was staring straight into the shinning sun

Lost in thought and lost in time
While the seeds of life and the seeds of change were planted
Outside the rain fell dark and slow
What I pondered on this dangerous but irresistible pastime
I took a heavenly ride through our silence
I knew the moment had arrived
For killing the past and coming back to life

I took a heavenly ride through our silence
I knew the waiting has begun
And headed straight... into the shining sun

خانه ایی از آن خود

2010-05-30T14:57:00.010+04:30

دلم یه کتابخونه می خواد مثل این
دورتا دور اتاق پر از کتاب با یه کاناپه ی سفید که لم بدی روش
کنارش یه پنجره ی بزرگ با پرده یی که کامل نباشه

پ.ن: اصلن دلم بدجوری خانه ایی از ان خود می خواد):

قسمت هایی از شازده کوچولو

2010-05-24T17:28:00.001+04:30

اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی من واسه تو.

روباه گفت: -آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست... تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!

شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.گل‌ها حسابی از رو رفتند.شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.

-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم...

می‌دانی؟... گلم را می‌گویم... آخر من مسئولشم. تازه چه قدر هم لطیف است و چه قدر هم ساده و بی‌شیله‌پیله. برای آن که جلو همه‌ی عالم از خودش دفاع کند همه‌اش چی دارد مگر؟ چهارتا خار پِرپِرَک

حرف

2010-05-22T21:47:00.002+04:30

"آن‌که می‌گوید دوستت می‌دارم
خنیاگر غمگینی‌ست
که آوازش را از دست داده است"

photo post

2010-05-17T19:59:00.000+04:30

...

2010-05-09T15:40:00.002+04:30

ساعت 15:40 دقیقه‌ست. من هنوز تو خونه ام. مامان میگه پس کی می‌خوای بری؟
من دارم می‌رم. نه، دارم میام.

من از آن روز که در بند توام آزادم!

2010-05-04T20:08:00.000+04:30

یک پنجره برای دیدن

پس من کجا خوابم برد؟!

ماه تمام

2010-04-27T22:44:00.001+04:30

آدامس فروش کوچولو که سوار تاکسی شد، بسته‌ی بادوم زمینی‌اش رو به تک‌تک کسایی که تو تاکسی بودن تعارف کرد.
ـحاجی بفرما
ـبفرما
ـ...
فکر کنم دوست داشتن رو فراموش کرده باشم.
"سال‌هاست که مرده‌ام"

آقای نخست وزیر

2010-04-16T19:12:00.001+04:30

آقای نخست‌وزیر مشروب نمی‌خورد
آقای نخست‌وزیر سیگار نمی‌کشد
اقای نخست‌وزیر در خانه‌ای حقیر اقامت دارد
ولی بی‌چارگان حتی خانه‌ی حقیری هم ندارند.

کاش گفته می‌شد:
آقای نخست‌وزیر مست است
آقای نخست وزیر دودی‌ست
اما حتی یک نفر فقیر میان مردم نیست.

«برتولت برشت»

2010-04-15T17:44:00.000+04:30

می‌ترسم

تقدیم به تو و غم این روزهات

2010-04-10T00:14:00.000+04:30

"ای تکیه‌گاه و پناه غمگین‌ترین لحظه‌های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور
در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه
در کوچه‌های چه شب‌ها که اکنون همه کور
آن‌جا بگو تا کدامین ستاره‌ست
که شب فروز تو خورشید پاره‌ست؟"*
______________________________________________
* مهدی اخوان ثالث
پ.ن: من تا همین چند دقیقه پیش فکر می‌کردم این شعر رو فروغ گفته، که عجب دکلمه‌ای می‌کنه این شعر رو.

پشت سوال

2010-04-08T01:09:00.004+04:30

که می خواستی برگردی به کودکی"
کی تا حالا برگشته به کودکیش
"کی؟کجا؟

می فهمم گریه ها ت رو.
تو سرت روی شاخ ممکن بوف کور می خونه اون ورش تو جاده ی ناممکن برف ریزه می باره
پنجره رو ببند بیا تا بمیریم عزیزم!

پروانه‌ها

2010-04-02T23:55:00.005+04:30

"حق با تو بود

می‌‌بايست می‌‌خوابيدم
اما چيزی خوابم را آشفته كرده است
در دو طاقچه رو به رويم شش دسته خوشه زرد گندم چيده‌ام
با آن گيس‌های سياه وزوز پريشان‌شان
كاش تنها نبودم
فكر می‌‌كنی ستاره‌ها از خوشه‌ها خوششان نمی‌‌آيد؟
كاش تنها نبودی
آن وقت می‌‌توانستيم به اين موضوع و موضوعات ديگر آنقدر بلند بلند بخنديم
تا همسايه‌هامان از خواب بيدار شوند
مي‌دانی؟
انگار چرخ فلك سوارم
انگار قايقی مرا می‌برد
انگار روی شيب برف‌ها با اسكی می‌‌روم
مرا ببخش
ولی آخر چگونه می‌‌شود عشق را نوشت؟
می‌شنی؟
انگار صدای شيون می‌‌آيد
گوش كن
می‌‌دانم كه هيچ‌كس نمی‌‌تواند عشق را بنويسد
اما به جای آن
می‌‌توانم قصه‌های خوبی تعريف كنم
گوش كن
يكی بود يكی نبود
زنی بود كه به جای آبياری گل‌های بنفشه
به جای خواندن آواز ماه خواهر من است
به جای علوفه دادن به ماديان‌های آبستن
به جای پختن كلوچه شيرين
ساده و اخمو
در سايه بُته‌های نيشكر نشسته بود و كتاب می‌‌خواند
صدای شيون در اوج است
مي‌شنوی
برای بيان عشق
به نظر شما
كدام را بايد خواند؟
تاريخ يا جغرافی؟
مي دانی؟
من دلم براي تاريخ می‌‌سوزد
برای نسل ببرهايش كه منقرض گشته‌اند
برای خمره‌های عسلش كه در رَف‌ها شكسته‌اند
گوش كن
به جاي عشق و جستجوی جوهر نيلي می‌‌شود چيزهای ديگری نوشت

حق با تو بود
می‌‌بايست می‌‌خوابيدم
اما مادربزرگ ها گفته‌اند
چشم ها نگهبان دل‌هايند

می‌دانی؟
از افسانه‌های قديم چيزهايی در ذهنم سايه‌وار در گذر است
كودك
خرگوش
پروانه
و من چقدر دلم می‌خواهد همه داستان‌های پروانه‌ها را بدانم كه
بی‌‌نهايت بار
در نامه‌ها و شعرها
در شعله‌ها سوختند
تا سند سوختن نويسنده‌شان باشند
پروانه‌ها
آخ!!
تصور كن
آن‌ها در انديشه چيزی مبهم
كه انعكاس لرزاني از حس ترس و اميد را
در ذهن كوچك و رنگارنگشان می‌‌رقصاند به گل‌ها نزديك می‌‌شوند
يادم می‌آيد
روزگاری ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه‌های وحشی را يك دسته می‌‌كردم
عشق را چگونه می‌‌شود نوشت
در گذر اين لحظات پرشتاب شبانه
كه به غفلت آن سوال بی‌‌جواب گذشت
ديگر حتی فرصت دروغ هم برايم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می‌‌بستم و به آوازی گوش می‌‌دادم كه در آن دلی می‌‌خواند
من تو را
او را
كسی را دوست می‌دارم"*

چیزی که درونت را می‌خورد.تو گناه‌کاری. گناه‌کار تمام گناه‌هان کرده‌ات. نه، اشتباه نکن. گناه مفهومی انتزاعی نیست. گناه به آیین مربوط نیست. گناه حقیقتی‌ست که با اشتباهت مرتکب می‌شوی و تو در تحمل آن تنهایی. تنها.

چقدر خوبه وقتی چیزی درونت رو می‌خوره. وقتی تنهایی، به«ستاره‌ها» گوش کنی. زمانی که تازه کشف می‌کنی کلام رو برای اولین بار بعد از این که هزاران بار قبل‌تر کشفش کرده بودی.
نه، بایست. آخر بازی. آخر دنیا. جایی که نه یک قله‌ای مرتفع است، نه پرتگاهی مخوف. و نه حتی یک دشت فراخ. جایی که نیست.

چوپان نی‌لبک می‌زند به صحرا
گوسفند دندان
پاهایم را جا گذاشتم
صحرا را نمی‌شناسم
چوپان و گوسفندان
نوای نی‌لبک را اما...

میان صخره‌های سپید
آبشار طلایی
و دریاچه‌ی پنهان زیر درختان بلوط و کاج
___________________________________________
*حسین پناهی

Listen

2010-04-01T12:25:00.004+04:30

Listen to: Hey You

Hey you ! out there in the cold
Getting lonely, getting old, can you feel me?
Hey you ! standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles, can you feel me?
Hey you ! don't help them to bury the light
Don't give in without a fight.

Hey you ! out there on your own
Sitting naked by the phone, would you touch me?
Hey you ! with your ear against the wall
Waiting for someone to call out, would you touch me?
Hey you ! would you help me to carry the stone?
Open your heart, I'm coming home

But it was only fantasy
The Wall was too high, as you can see
No matter how he tried he could not break free
And the worms ate into his brain.

Hey you ! out there on the road
Always doing what you're told, can you help me?
Hey you ! out there beyond the wall
Breaking bottles in the hall, can you help me?
Hey you ! don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall

جاده

2010-03-31T19:04:00.004+04:30

رفتن رو به موندن ترجیح میدم, انگار تنهایی برای کسی که می‌مونه سنگین تره.
پر از جای خالی...

صدای پای تو

2010-03-13T22:45:00.002+03:30

-"خوبی نازی؟!"
باسردرد-"خوبم"
تلق تلوق وسیله هاش رو میزاره تو کیفم.
در رو باز می کنه
-"بیا زیر چتر من نازی"
دستام سرده میگیری تو دستات
-"دلم برات تنگ می شه"

طبق معمول از دستش عصبانی ام.
-"تو اصلن خیلی بدی"
-"آره.من بدم"
-"چرا عصبانی می شی؟"
-"تو خوشت میاد موضوع رو کش بدی نمی خوام حرف بزنیم"
رو پل هوایی
-"مواظب سرت باش"
سرت رو خم می کنی
می بوسمت
-"عزیزم"

منتظر تاکسی
-"حالا یعنی تو این شلوغی ماشین گیرمون میاد؟!"
-"یه بار دیگه کلاه رو سرت کن ببینم چه شکلی می شی"
کلاه می کشه جلوی چشاش
-"هاااا کن بوی دهنت رو بشنوم"
دهنم رو نزدیک می کنم به دهنت
با خنده-"هاااااااااا"
ماشین ترمز می کنه

papillon

2010-03-03T18:04:00.000+03:30

نوستالژیدیکتاتور دیوانه

The wall

2010-02-27T18:10:00.002+03:30

هوای فیلم های کیمیایی به سرم زده!

- گلريزان مي كنيم برا كسي كه آزاد ميشه از اين چهار ديواري كه همه دنيا چهار ديواريه ...
- سلامتي سه تن : ناموس و رفيق و وطن ... سلامتي سه كس : زندوني و سرباز و بي كس ... سلامتي باغبوني كه زمستونش رو بيشتر از بهار دوست داره ... سلامتي آزادي ، سلامتي زندوني هاي بي ملاقاتي ...

"تو ، شال گردنی برای روزهای سرد می خواهی"

2010-02-22T17:15:00.004+03:30

آره. تو شال گردنی برای این روزهای سردت می خوای
بغض از این دست های خالیم وقتی که تو رنج می کشی

"وقتی که رنج می کشی
بزرگ نمی شوی
کوچک نمی شوی
فقط رنج می کشی"

شعر و عنوان از وبلاگ «او از نهنگ می ترسد»

لحظه ی دیدار نزدیک است

2010-02-10T00:51:00.001+03:30

خوشحالم که میای .خوشحالم که می بینمت

شاید یک رویا شاید

2010-01-31T17:05:00.002+03:30

باید به خیال بافی قانع بود با تو خواستن ها دور و دست نیافتنی می شه

لالا لالا

2010-01-25T11:55:00.008+03:30

"لالا لالا بخواب آروم

که دنیامون پر جنگه

تموم بوم نقاشی

پر شکلای بی‌رنگه"

مثل...عين

2010-01-16T18:18:00.000+03:30

مثل زندگي نبودنت عين نبودنه

آن‌كه مي‌گويد دوستت مي‌دارم...

2009-12-13T19:16:00.002+03:30

امروز، هشت دي ماه. روز به دنيا اومدنت. تقويم‌ها، تاريخ‌ها، شناسنامه‌ها...
با اين‌ها حرف زيادي ندارم. طرف حرفم خود تويي با بوي خوش تنفست.
چي بايد گفت؟ چي مي‌تونم بگم؟ روزهاي پر التهاب شهر. دوران مردم شجاعي كه در كوچه‌ها و خيابان‌ها مي‌ايستن، كتك مي‌خورن، كشته ميشن و مي‌ايستن و...فداي واژه‌ي ثقيل آزادي. مردمي كه شعار "نترسيد نترسيد، ما همه با هم هستيم"شون زيباترين ملودي تاريخ اين سرزمين رو رقم زده. مگه مي‌شه با دست خالي جلوي گارد و باتوم و تير و اشك‌آور ايستاد و كم نياورد؟
همون مردم معمولي هفت ماه پيش امروز تبديل به مبارزان خياباني مقاومي شدن كه حتي تير نيروهاي سركوبگر هم دليلي براي هراسشون نيست.
چقدر فاصله مي‌بينم بين خودم و اون‌هايي كه انقدر انسان‌اند. انقدر آزادن.
از پشت قاب شيشه‌اي تصاوير نمي‌شه فهميد در خيابان‌ها چي مي‌گذره.
پستي و كم بودن خودم رو پشت چه چيزي پنهان كنم؟
چرا تهران نيستم؟ چرا سربازم؟!!!
نازي، نازي عزيزم. كرم‌ها بي‌وقفه مغزم رو مي‌خورند. روزي هزار بار خودم رو لعنت مي‌كنم كه چرا بايد تو اين شرايط سرباز باشم؟!
چرا حتي از ترس كمتر بنويسم.
امروز، روز تولد تو. يك انسان ابزرد دوست داشتني. و من خجالت مي‌كشم. از تو، از خودم.
واضح اينه كه پيروزي آزادي‌خواهان نزديكه و آخر كار اين حكومت فاشيستي نزديك.
و اين كه بعد از اون چه اتفاقي بي‌افته خودش حجم عظيمي از دلهره است.
از تبريك گفتن تولد احساس خوبي ندارم، زايش و بودنت رو مي‌پرستم و مثل هوا بهش نياز دارم. از كلمات كليشه‌اي هم براي بيان احساسات بيزار...

راستي به روايتي هشت دي‌ماه روز تولد فروغ هم هست.
امروز روز اول دي‌ماه است
من راز فصل‌ها را مي‌دانمو حرف لحظه‌ها را مي‌فهمم"

نيمه‌ي تاريك ماه

2009-12-13T19:16:00.000+03:30

كجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده‌ي خود را...؟

حجم

2009-11-26T14:26:00.001+03:30

حجم ناتمامی از نبودنت در یک اتاق دو در سه جای می گیرد.
قوانینی فیزیک را زیر سوال می بری به حتم.

سه‌گانه

2009-11-18T20:47:00.003+03:30

اپیزود اول:
"بابا! اصلن به ما چه که حاجی لک‌لک
عاشق دختر دُرنا می‌شه یا نمیشه؟"*
از بچگی لک‌لک و دُرنا رو خیلی دوست داشتم. مخصوصن دُرنا که تو ذهنم تصویر ظریف‌تری ازش دارم. حتی در واج‌ها هم دُرنای دنیای من ظریف‌تر نقش بسته.
پرنده‌های بزرگ و سفید با پاهاو و نکهای دراز. اگه قرار به موندنشون باشه شاید به بلندترین بام‌های دور از دسترس شهر افتخاری بدن و این هم که غالبن این افتخار نصیب مناره‌های بلند مساجد میشه هیچ ربطی به تقدس نداشته‌ی اون‌ها نداره.
و گرنه که بلند و سفید و آزاد دارن آسمون آبی رو بی قید و بند گز می‌کنن.
نه دیکتاتوری‌ها و نه حکومت‌های پلیسی، نه بچه‌های قلدر محله و نه لات‌های سر خیابون، هیچ کدوم هم به خیالشون نیست.
سفیدن و بلند.

اپیزود دوم:
"نازی: پاتُ چرا بستی به تخت؟
من: پامُ بستم که اگه یه وقت زمین سقوط کنه، طوری نشم!
نازی: کی گفته زمین می‌خواد سقوط کنه؟
من: قانون دافعه گفته!
نازی: چشممُ دور ببینی، میری دَدَر!
بوی گوگرد می‌دی!
من: هِی هوار!
فُسفُر و گوگرد و تشخیص نمی‌دن!
نازی: وای از اقبالم!
باز بارونِ خیال،
آسیاب ذهنتُ چرخونده؟
باز فیلسوفُ سوال؟
باز عارفُ سفال؟
باز هستیُُ زوال؟
باز آمالُ محال؟
باز شاعرُ نهال؟
باز کودکُ خیال؟
کجاها رفته بودی؟
مِی خونه، یا معبد؟
من: رنجِ ما قوی‌تر از مشروبه!
مِی خونه افسونه!" *

آه! رنج، رنج ما!به خودم می‌پیجم. از خودم وا میرم. تو خودم گم میشم.
پایین
بالا
پایین
بالا
سرم رو می‌ذارم روی مشت‌هام. پیشونیم رو می‌‌مالم به پشت دستم. کرم‌ها دارن مغزم رو می‌جون، صداشون رو می‌شنوم.
شاید یکی از همین روزا تبدیل به یه سوسک سیاه گنده بشم!!!

اپیزود سوم:
"من: حرف نمایشُ نزن!
آرتیسته هی خودشُ جر میده
تا به بشر حالی کنه،
این همه بودُ نبود بسه دیگه!
یه کمی هم به چه بود فکر بکنین!
اون وقتش تو سالن،
لیدی خانوم با سگش لاس می‌زنه!
مادرش پشت سرش
می‌زنه به صندلی که دخترش چشم نخوره!
بعدش هم خیلی یواش،
زیر گوش کانگوروش غر می‌زنه:
لیدیُ دیدی کافی؟
شش ماهه آبستن توله سگِ بی‌عرضه!
سردمه!!!
مثل یک سگ که تو یه جنگ سگی،
حس بویاییش، رفته باشه از دست!
عین فیلسوفُ سوال!
این‌قدر پاپیچم نشو!
نازی: بینمون دوتا ننو می‌شه گذاشت!
خوش با حال تجرید،
چون که هر کس رو مدار خودشه!
به خیال تو چنار، گنجشکُ می‌فهمه؟
لاکپشت برا میگو جشن تولد می‌گیره؟
حاجی لک‌لک عاشقِ دخترِ درنا می‌شه؟
کبوتر جنازه‌ی پروانه رُ توی تابوت می‌ذاره؟
تابستون، دنبالِ روح مگس مُرده می‌ره می‌گرده؟
به بهار چه که پلنگ سر زا رفته؟
زمستون می‌شینه وُ برای جغد دل‌تنگ، تارُ و سنتور می‌زنه؟
تو عروسیِ دو خرس، فیل عربی می‌رقصه؟
گربه کِی به خاطر سرُ و صدای تو نیمه شب،
از یه پیرمردِ تنها
که دو ساعت تو سکوت فکر کرده تاکه اسم زنش یادش بیاد،
عذرخواهی کرده؟
آرزوی گل نسرین اینه
که به جای گُلُ نسرین، جوجه‌تیغی باشه!
من: سردمه!!!" *
خانوم‌ها و آقایان پولدار و خوشبخت دور برم، هیچ وقت سوال اصلی این نبوده که چرا شما دارید؟
که همیشه این بوده؛ چرا خیلی‌ها ندارن؟
من هنوز با پر رویی تمام مارلبرو می‌کشم و یه سقف بالای سرم دارم.
این تناقض بزرگ باعث میشه نفهمم از شمام یا اون‌ها؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* هر سه قسمت از شعر «شبُ نازی، منُ تب»، از دفتر «منُ نازی» ِ پناهی.

تهوع

2009-11-15T17:40:00.004+03:30

متنفرم. متنفرم از مرد. متنفرم از خودم.
متنفرم از تمام آلات ذکور...
پ.ن: (بی ربط) فردا استعلام حفاظتی میشم. بخند. قهقهه بزن!
"تسخر زد و گفت ای جان..."

عشق همواره در مراجعه است

2009-11-11T19:12:00.003+03:30

می شه با تو زندگی کرد و اتاقی از آن خود داشت !

پنجره

2009-11-04T18:43:00.002+03:30

نازی:

دوتا چیز دلم می‌خواد، یکی کتابخونه.
بعدیش یه باغ کوچولو که میوه و گل و گیاه بکاریم.
[لبخند]

آ.

فعل‌های جمع‌ات...

گیر

2009-11-03T20:07:00.005+03:30

مسخره‌ست،
حالا که سیکار به کفایت دارم، کبریت تموم کردم.

روزها در تو می‌گذرند

2009-11-02T00:23:00.006+03:30

"من گم شدم در تو
یا تو گم شدی در من"*
غرقم تو این هامون لعنتی! داره دیوونم می‌کنم. ذهنم پره از یه لوله بخاری که شل شده...
نازی...

:
"نه اشتباه نکن این یه شعر عاشقانه نیست
تصور کن یه مرد و با چشمای خیس"**

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*حسین پناهی

**شاهین نجفی

کاشی آبی

2009-10-18T02:43:00.005+03:30

دوباره که Freedom ، رو از آلبوم Rain of Love، چشم آذر گوش می‌کنم یادم میاد چه شعری رو می‌خواستم بنویسم.
"چرا نگاه نکردم؟
انگار مادرم گریسته بود آن شب
آن‌شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت
آن‌شب که من عروس خوشه‌های اقاقی شدم
آن‌شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود
و آن کسی که نیمه‌ی من بود، به درون نطفه‌ی من بازگشته بود"
همیشه از «باران عشق» یاد اصفهان می‌افتم. نمی‌دونم چرا؟
شاید به خاطر« قصه‌های مجید» باشه.
یاد زمستان و شب‌های برفی و مدرسه‌های تعطیل هم می‌افتم.
چه اهمیتی دارن خاطرات؟
چقدر گیجم.
فکر کنم از دوازده دیشب تا پنج عصر امروز خوابیدم.
دوره‌ی کاملی بود بعد نبودنت! من بهش میگم یه چیز طبیعی. یه اتفاق ساده. بعد از اون همه گیجی وبی‌احساسی آرومم کرد. نیاز داشتم بهش تا بفهمم زنده‌ام هنوز.
می‌دونم زندگی مزخرفیه اما چاره‌ای جز تحملش نیست فعلن. بهتره سیگارم رو بکشم.

اتوبوس

2009-10-16T18:45:00.009+03:30

«انصاف نیست، تو رفتی. حالا باید تنها تنها ظرفا رو بشورم».

چقدر خالی بودم پای اتوبوس.

چقدر خالیه خونه.

چقدر...

چقدر دوست دارم.

"به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن از پشت نفس‌های گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را"

پی‌نوشت: حس یه لبخند. یکی از اون وسیع‌هاش...

آخرین سیگار

2009-10-07T02:07:00.004+03:30

آخرین نخ سیگار، نگرانی مضاعف است.

بعدن تو پی‌نوشت یه موزیک اضافه می‌کنم، فعلن حوصله ندارم. سیگارم همین الان تموم زد.

داغ

2009-10-01T01:35:00.003+03:30

مثل داغی،ٰ جای بعضی نگاه‌ها روی آدم می‌ماند.

انتظار

2009-09-29T00:33:00.003+03:30

میگی
نمی دونی چه لذتی داره منتظر تو بودن که برسی.با دلهره زودتر راه افتادن برای آوردنت
ساکت رو برداشتن.برات تاکسی گرفتن.کلید انداختن و در خونه رو باز کردن
می گم
مثل انتظار من برای صدای اس ام اس شبت که بازش کنم بگی
سلام نازی

شب

2009-09-22T13:51:00.013+03:30

عجب شب هاییست این شب ها!
عجب آدم هایی. نیمه شب که از پادگان برمیگردم کمتر می شود تاکسی پیدا کرد. می شوم مسافر سر راهی شبگردان ماشینی. یک اتو استاپی!
دیشب با موتور پر از وسیله ی یک کارگر از ان بالا تا وسطهای شهر آمدم. یعنی آورده شدم. نشسته بودم روی لوله هایی که در گونی گذاشته بود.
پریشب هم مسافر دوتا برادر سپاهی شدیم. از همانهایی که حسابی گردنشان کلفت و جیبشان پر شده از برکت نماز اول وقت و حضور در راهپیمایی های پر شور!
سه شب قبل هم سه تا پسر و یک پیکان که حسابی ضبط و باند بسته بود و موزیک با ولم هوار و چِت بازی و...! کلی خوشحال بودم وقتی از ماشین پیاده می شدم.
گاهی هم که کسی دلش نمی سوزد باید راه رفت! هر چند اگر خسته نبودم و لباس لعنتی نظامی هم تنم نبود، ترجیح تر می دادم که پیاده بروم، تا التماسناک گوشه ی خیابان به امید یک ترمز...بایستم! اما آخر شب نایی برایم نمانده است.
خلاصه شبها این طور می گذرد تا به خانه برسم. و خب این که هیچ کس نیست. این که تنها و راحتم، خوب است. این که گوشی را بر می دارم و می نویسم: "سلام نازی".
آب را می گذارم بجوشد.
دوش می گیرم.
خرما و چایی می خورم و پشت بندش هم سیگار.
مارلبرویی که مجبورم هیچ چیز نخرم تا پولم بهش برسد.
خب مامان در هر صورت چند وقت یک بار سری خواهد زد و از گشنگی نمی میرم.
دیشبی سیب و انگور آورده بود.
زندگی خورده بورژوایی کوچولویی را می گذارنم تا بیست و چند روز دیگر!
بعد از این باز هم شرایطم عوض می شود!
حدود شش ماه گذشته است. باقیش هم می گذرد.
کاش کمی آرامش بود. آرامشی که به ساعت و دقیقه روز پرپر نشود.
کاش آزادی بود. آزادی ای که وقت کنی نفس بکشی اش.
نوشتم:
"آه
کاشکی کاشکی کاشکی
آزادی
آزادی نازی"
نوشتی:
"کاش سرودی می خواند"
نوشتم:
"کوچک
همچون گلوگاه پرنده ای"

من وتو و تب

2009-09-17T11:12:00.002+04:30

تو جنگل ایم .عجب سکوتی!می شه گفت منم و تو!البته اون دور دورا هم
چندتا خانواده نشستن.یه پیرمرد تنها هم هست که چند باری بین حرفامون رد می شه
و صدای چند تا گنجشک که بالای سرمون آواز می خونن
میگی "می بینی این کوچولوها چطور سکوت این جا رو به هم می زنن"
می شینیم.من رو تنه ی یه درخت یا سنگ!نمی دونم دقیقن یادم نیست چی بود
تو هم پشت به درخت تکیه میدی .حرف میزنیم.
میگی "حرکت گشت ارشاد با ماشینش تناقض داره"
هوا کم کم تاریک می شه اون چند تا خونواده ای هم که اون اطراف بودن خبری ازشون
نیست!
یه دفعه متوجه می شیم که یه آقا گرگه مهربون رد می شه و با فاصله ی کم از ما می ایسته
و یه زوزه ی وحشتناک می کشه!پاهات رو فشار میدم با حالت التماس می گم می ترسم
تو هم مثل پسر شجاع می گی"اگه اتفاقی افتاد تو برو"
از اونجایی که گرگه مهربون بود یه نگاه بهمون انداخت دید ما بچه های خوبی هستیم ! رد
شد کاری باهامون نداشت!
نشستیم و از خاطراتت تو جنگل های خودتون می گی!
پینک فلوید می زارم open your heart im coming home
دستم رو میگیری تو دستات
"با من حرف بزن"
نگام می کنی."میای بغلم؟"
سر تکون میدم که یعنی آره.بغلم می کنی.فشارم میدی به خودت.احساس کردم یه دستی من رو
بلند کرد.من رو خوابوندی رو پاهات.بی هوش شدم تو بغلت
"آغوشت اندک جایی برای زیستن اندک جایی برای مردن"
تو فضای عجیبی بودم.بین خواب و بیداری!آرامش مطلق!آرامشی که شاید هیچ وقت تجربه اش نکردم
حرکت زبونت روی پوستم دیوونه ام می کرد و صدات تو گوشم که انگار داشت واسم لالایی می خوند
تو صدات چی بود عزیزم که من رو از خود بی خود کرد؟!
نمی دونم چقدر تو بغلت خوابیدم فقط یه صدا که با خنده گفت "پاشو دیوونه"
و طعم زبونت که تا شب تو دهنم مزه مزه اش می کردم!

یه جای گرم

2009-09-08T08:50:00.002+04:30

زمستون و آسمون خاکستری، اتاق گرم، کامپیوتر و یه لیوان چای داغ، اینترنت و زمان زیادِ بدون دغدغه...

به همین سادگی

2009-09-03T06:43:00.000+04:30

گاهی زندگی شاید یه شب بخیر گفتن به تو باشه!

"کش یعنی سردرد"

2009-08-30T19:17:00.010+04:30

عمیقن بی حوصله ام! افکار در سرم می ماسد. پشت به خودم می کنم! پشت به جهان. فوت می کنم خودم را در بخاری، گر بگیرم. یخ می زنم! قطرات من را بالا می روند. دستانت دورتر اسیتاده اند به فاجعه! دوربین ها تصاویر را ثبت می کنند. هذیان می گویم!
خوش خوش خوش...

امتداد نقاط/ صدای موسیقی/ پژمرده ام /لای دیوار/ Water/ صندلی/ کش...
"کش یعنی سر درد
کش یعنی سیگار"
مهدی! فاطمه! فاطمه را نمی شناسم! از کجا آمد؟ به مهدی گره خورده بود!!! می خندد همسایه ی بقل دستی! ونجلیس! تسخر! نفس! حالم به هم می خورد! خطای دید! خطای شنید! خطای گفت! خطای زندگی! دستانشان دور به فاحعه ایستاده است! حوصله ابوالبشرهای معدودی را دارم! فوت می کنم باد می برد تاریک می شود! لطفن از من فاصله بگیرید. بگذارید تنها باشم. متنفرم از این که میان آدم ها احساس غریبگی کنم! متنفرم از احساس تنهایی در جمع! می خواهم تنها باشم... کش بیا روی من، آغشته ام کن خیس، بگذار برگردم...آغوشت.

زمستان

2009-08-26T12:33:00.011+04:30

فضای سرد روسیه و ادبیات داستانی‌اش را دوست دارم. هنوز هم سرگیجه‌ها و تهوع‌های راسکلنیکف را به یاد می‌آورم. هنوز هم با آن‌ها حالم خراب می‌شود. تب می‌کنم.محاکمه‌ی کافکا هم. کتابش را زیر میزم هنوز باید داشته باشم، هر چند مال خودم نیست.
اولین بار چهار، پنج سال پیش یک داستان از گوگول و یکی هم از چخوف خواندم. فضای داستان گوگول هر چند خیلی کم به یاد دارمش اما متفاوت بود. اما از چخوف به بعد هر چه خواندم فضا سرد بود و بیمار و درگیر. داستان چخوف یادم نیست اسمش چه بود. قهرمانش را هم یادم نیست. اما کمترین مشکلش آسم بود. بگذریم از درگیری‌ها ذهنی و غیره‌اش. روانِ پریشان یک انسان در بحبوحه‌ی تناقضات اجتماعی و حرکت‌ها و سکون‌ها. بعدتر مرشد و مارگریتای میخاییل بولگاکف را خواندم. باز هم همان ذهن پریشان و درگیر. دست آخر هم جنایت و مکافاتی که همراه با راسکلنیکف‌اش جنایت کردم و مکافات کشیدم. تب کردم و آواره شدم. هر چند داستایوفسکی انتهای داستانش را عمیقن خراب کرده بود، اما دیگر مهم نبود. راسکلنیکف را پیدا کرده بودم. چیزی بود که در من جا گرفت. تکه‌ای از من شد. بعدترش محاکمه و مسخ را خواندم. درگیر درگیر درگیر...! رمان عجیبی‌ست محاکمه و متاسفانه نیمه کاره. یعنی نویسنده وقتی که خودش هم فکر می‌کرده هنوز داستانش به یکی دو فصل قبل از فصل پایانی نیاز دارد، برای همیشه خوابیده. این‌ها را رفیق شفیق‌اش ماکس برود، همان کسی که کافکا* به او وصیت می‌کند نوشته‌هایش را بسوزاند و همان کسی که به کافکا می‌‌گوید این کار را نمی‌کند، و سر حرفش هم می‌ماند نوشته. مسخ هم که هنوز در شُک چندسطر اول کارم. بگذریم. نمی‌دانم این‌ها را نوشتم که دقیقن چه بگویم. تمامش هم نمی‌توانم بکنم. شاید نوشتم که بنویسم درگیرم بین انتخاب اسم نویسنده. شاید نوشتم که بنویسم زمستان ادبیات روسیه را دوست دارم. شاید نوشتم که بنویسم ذهنم یخ زده. نمی‌دانم. هنگم. این‌ها را که نوشتم خب یعنی نوشته تمام شد(نقطه)
* به قطع کافکا روس نیست. نویسنده اهل چک که داستان‌هاش رو به زبان آلمانی می‌نوشت. چیزی که باعث اینجا اسمش رو اینجا آوردم بعد از اشتباهم، فضای داستان‌هاش بود.

من و تو

2009-08-18T01:39:00.002+04:30

باشد، بمان!

كمی روی همين ثانيه دوام بيار...